W XIX w. popularność zyskały 4-częściowe oktety będące jakby kameralnymi symfoniami w obsadzie na instrumenty dęte i smyczkowe (Oktet E-dur op. 32 L. Spohra, Oktet Es-dur op. 96 A. Reichy), ale częściej na same smyczkowe, tj. czworo skrzypiec, dwie altówki i dwie wiolonczele. Takim właśnie utworem jest Oktet Es-dur Feliksa Mendelssohna.
Mimo 8-osobowej obsady, nie uważane są za oktety utwory na dwa dialogujące kwartety smyczkowe, jakie komponował m.in. Louis Spohr (d-moll op. 65, Es-dur op. 77, e-moll op. 87, g-moll op. 136). W XX w. taki podwójny kwartet ma dość ekscentrycznego reprezentanta w postaci utworu Dariusa Milhauda: oktet powstaje z jednoczesnego wykonania XIV i XV Kwartetu smyczkowego.
Oktety wokalne spotykane są sporadycznie w operze jako krótkie fragmenty ensambli – np. w Falstaffie Giuseppe Verdiego. Wyjątkowy, bo samodzielny, jest oktet dozorców w II akcie Nosa Dmitrija Szostakowicza, dublowany przez 4 wiolonczele i 4 kontrabasy.
Zobacz też Oktet wokalny „Octava” Śląski Oktet Gitarowy
Przypisy
Kategoria:Muzyka kameralna Kategoria:Zespoły kameralne