Większość swoich prac Atamanow poświęcił toponimii i onomastyce Udmurtów, szczególnie koncentrując się na nazwach worszudów. Worszud (udm. воршуд) to wywodzący się zazwyczaj z nazwy bóstwa plemiennego przydomek rodowy. Zasługa Atamanowa polega na „inwentaryzacji” worszudów – ustaleniu, jakich przydomków używa się w poszczególnych udmurckich wsiach. Jego badania objęły prawie całe terytorium zamieszkania Udmurtów, a więc nie tylko dzisiejszą Republikę Udmurcką, ale także Tatarstan, Baszkirię, Obwód Kirowski, a nawet terytoria zamieszkane przez udmurcką diasporę na Syberii. Zebrany materiał pomaga historykom ustalić procesy migracji Udmurtów w przeciągu ostatnich kilku wieków.

W 1989 r. Atamanow podjął decyzję o odejściu z instytutu i wkrótce został duchownym Cerkwi Prawosławnej (wcześniej ukrywał swoją przynależność wyznaniową i praktykował po kryjomu). W styczniu 1990 r. został wyświęcony na diakona, zaczął pracę jako referent eparchii w Iżewsku. Był inicjatorem nabożeństw w języku udmurckim, wprowadzenie języka narodowego do liturgii wywoływało początkowo niechęć ze strony ortodoksyjnych duchownych. Z błogosławieństwa patriarchy Moskwy i Wszechrusi Alekseja II zaczął tłumaczyć Pismo Św. na język udmurcki – dotychczas ukazały się Psałterz i cały Nowy Testament (1996).