Największym spośród nich jest Daisen-kofun w mieście Sakai.
Wraz z nadejściem buddyzmu rzemieślnicy z Korei zaszczepili chiński styl (kara-yō) wielkich świątyń (tera), tak jak w pochodzącym z okresu Asuka (607 r.) kompleksie Hōryū-ji nieopodal Nary, zawierającym najstarsze drewniane budynki świata. Ten model „świątyni buddyjskiej o siedmiu pawilonach” (shichidō-garan) architektury sakralnej, składał się z budynków usytuowanych na kamiennych fundamentach i cokołach, w oparciu o prostokątny plan obiektów, wykonanych w konstrukcji słupowo-belkowej, której niektóre elementy, jak np. kapitele, rzeźbiono i dekorowano okuciami, często pokrywając je jaskrawą, cynobrową farbą, a ściany bielonym tynkiem.
Dachy, najczęściej półszczytowe (irimoya) kryte były gontami, ceramicznymi dachówkami bądź metalowymi płytkami, przy czym okapy były uniesione elegancko w górę. Zespół shichidō-garan (w skrócie garan) różni się w zależności od świątyni, ale przeważnie są to: krużganki (kairō), brama (mon), główny pawilon (kondō, hondō), audytorium (kōdō), repozytorium sutr i kronik historycznych świątyni (kyōzō), dzwonnica (shōrō), pomieszczenia mieszkalne mnichów (sōbō) oraz skrywająca relikwie pagoda (tō).