Po przeszkoleniu i osiągnięciu gotowości bojowej jednostka ochraniała zachodnią granicę państwową, wykonywała zadania dywizyjne i rozminowywała teren w strefie przygranicznej, wzdłuż Nysy na odcinku od Gubina do Zgorzelca. Rejon rozminowania obejmował: na północy i wschodzie rz. Odra, na zachodzie Nysa Łużycka, na południu miejscowości: Pieńsk, Węgliniec, Bolesławiec, Chojnów, Legnica i Prochowice. Batalion stacjonował w Lubsku, a następnie w Żarach. Najtrudniejszym odcinkiem rozminowania był rejon: Gubin, Brody, Zasiek i Trzebiela. W ramach rozminowania batalion wykrył i unieszkodliwił ponad 50 tys. min przeciwpancernych i ok. 130 tys. min przeciwpiechotnych, a także ok. 60 tys. bomb i pocisków i innych niebezpiecznych przedmiotów. Sprawdził i rozminował ok. 13 tys. km kw. terenu, 1201 miejscowości (w tym 60 miast), 77 mostów drogowych, 4 lotniska, 100 km. dróg i 936 km. torów kolejowych. W późniejszych latach powojennych batalion rozminowywał tereny województw: wrocławskiego, zielonogórskiego, łódzkiego i rzeszowskiego (po 1956 r. Bieszczady).
W czasie rozminowania zginęło 15 saperów, a 8 zostało rannych.
Latem 1960 w Wąsoszu żołnierze batalionu w ciągu 31 dni zbudowali most żelbetowy o nawierzchni asfaltowej na rzece Warcie. Był to najdłuższy most zbudowany przez jednostkę.