II Rzeczpospolita Prawodawstwie polskie odziedziczyło cenzurę po zaborcach w ramach zwalczania „fałszywych wiadomości” i nie wahało się z niego korzystać ad hoc, na przykład w często adaptowanym „Rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej [...] zmieniającym niektóre postanowienia ustaw karnych o rozpowszechnianiu nieprawdziwych wiadomości i o zniewagach”. Potem to narzędzie systematyzowano (typizowano) w kodeksie karnym, a jej ofiarami byli często autorzy o poglądach lewicowych lub naruszających szeroko pojętą moralność. Unikanie represji cenzury państwowej dotyczącej organu prasowego Niezależnej Partii Chłopskiej uzyskiwano przez częstą zmianę tytułu periodykuJózef Fajkowski: Krótki zarys historii ruchu ludowego. Warszawa 1971, s. 116.. W 1926 roku w wyniku ingerencji cenzury, stonowano treści niewygodne dla kleru w wydawanej powieści Marii Jehanne Wielopolskiej noszącej tytuł KryjakiRoman Warecki, Ołtarz i tron. Warszawa 1966, s. 59–78..