W latach 1916–1927 był członkiem rady miejskiej w Warszawie.
Był tłumaczem literatury żydowskiej (hebrajskiej i jidyszowej) na język polski, jako tłumacz debiutował w 1907 roku przekładem dzieła Powieść o pogromie Chaima Nachmana Bialika. Tłumaczył również poezję francuską na język polski, m.in. wiersze Pierre-Jeana de Bérangera, zajmował się również tłumaczeniem z języka rosyjskiego. Opublikował kilka prac historycznych (m.in. Dzieje Żydów w Polsce – w językach polskim i jidysz).
W czasie II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim. Wraz z Adamem Czerniakowem brał udział w próbach założenia gazety żydowskiej, która miałaby być konkurencją dla gadzinowej „Gazety Żydowskiej”. Podczas pobytu w getcie prowadził dziennik, który został przekazany do podziemnego archiwum getta.
Zmarł śmiercią samobójczą, najprawdopodobniej na początku wielkiej akcji deportacyjnej w getcie. Według innych źródeł miał popełnić samobójstwo w maju 1942 roku. Na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie znajduje się jego symboliczny grób.
Był żonaty z Zofią, miał syna Aleksandra, oboje zginęli podczas II wojny światowej.
Zobacz też Żydzi w parlamencie II RP
Przypisy