Wybuchy radiowe na Słońcu to emisja promieniowania radiowego, mająca swe źródła w rozbłyskach i innych zachodzących na Słońcu erupcjach. Gdy materia zostanie wyrzucona w przestrzeń kosmiczną, wzbudza oscylacje w otaczającej plazmie. Jony i elektrony zaczynają oscylować z tzw. częstością plazmową. Towarzyszy temu powstanie zmiennych pól magnetycznych. Fale radiowe, które mogą rozchodzić się i do nas docierać, mają częstość równą lokalnej częstości plazmowej.
Mechanizmy emisji radiowej wybuchów drgania plazmy koronalnej (ν < 3 GHz) promieniowanie żyrosynchrotronowe (promieniowanie elektromagnetyczne generowane przez naładowane cząstki poruszające się w polu magnetycznym z prędkością bliską prędkości światła w próżni) (ν>3 GHz)
Wybuchy radiowe typu III Energia uwalniana podczas rozbłysku powoduje wyrzucenie elektronów z prędkością ~0.3 prędkości światła w próżni (105 km/s) w górę korony i przestrzeń międzyplanetarną. Elektrony te poruszają się wzdłuż linii sił pola magnetycznego i pobudzają plazmę koronalną do drgań Obserwowane są zmiany częstotliwości od setek MHz do kilku MHz w czasie kilku sekund Wyróżnia się następujące podtypy wybuchów radiowych typu III: ruch prosty (ang. upward drift) - ruch elektronów do góry wzdłuż otwartych linii sił pola magnetycznego ruch wsteczny (ang.