Seweryn Goszczyński (ur. 4 listopada 1801 w Ilińcach, zm. 25 lutego 1876 we Lwowie) – polski działacz społeczny, rewolucjonista, pisarz i poeta polskiego romantyzmu. Zasłynął jako autor wierszy patriotycznych oraz jeden z czołowych członków grona mesjanistycznego Andrzeja Towiańskiego. Współcześnie znany zwłaszcza dzięki powieści poetyckiej Zamek kaniowski oraz powieści gotyckiej Król zamczyska. Obok Antoniego Malczewskiego i Józefa Bohdana Zaleskiego zaliczany do „szkoły ukraińskiej” polskiego romantyzmu.
Życiorys Urodził się, jako syn Józefa Goszczyńskiego i Franciszki z Gurowskich Goszczyńskiej, w niezamożnej rodzinie szlacheckiej herbu PobógTeki Dworzaczka. W czasie gdy ojciec pracował jako gorzelany i ekonom miał codzienny kontakt z służbą folwarczną i chłopami żyjącymi w ciężkich warunkach. To spowodowało, że jego późniejsza twórczość nacechowana była niechęcią do arystokracji, radykalizmem społecznym i miłością do przyrody. Miał dziesięcioro młodszego rodzeństwa (m.in. siostry Annę, Emilię, Hieronimę i Teklę Goszczyńskie oraz braci Cyryla, Faustyna i Władysława Goszczyńskich), z czego troje zmarło we wczesnym dzieciństwie. Uczył się w różnych szkołach w różnych miejscowościach na Wołyniu, a najdłużej w szkole bazylianów w Humaniu.