Artystę najbardziej interesuje tłum - skłębiona, zdeformowana masa, dręczona przez szaleństwa i traumy, oraz pojedyncza istota ludzka pokazana jako głowa-maska, będąca portretem stanu psychicznego.
Grzegorz Stec wypracował własną technikę malarstwa olejnego, która w przypadku czarnych obrazów polega na osiąganiu technicznych efektów zbliżonych do mezzotinty, zaś w przypadku barwnych płócien na spontanicznym, intuicyjnym tworzeniu podczas pierwszych gorących sesji, a potem mozolnym i perfekcyjnym dopracowywaniu detali. Zwraca uwagę zwłaszcza umiejętność tworzenia efektów świetlnych, które nadają obrazom duchowy wymiar. Czarne obrazy - najbardziej oryginalna część sztuki Steca - są często próbą wizualizacji czystego światłana podstawie Bibliografii.
Wybrane wystawy indywidualne Klub Olimp, Kraków, 1979 Galeria Mały Rynek, Kraków. 1985 Emigrant’s Club, Sztokholm, Szwecja, 1986 Galeria Inny Świat, Kraków, 1986 Teatr Stary, Kraków, 1987 Galeria Inny Świat, Kraków, 1988 Galeria Inny Świat, Kraków, 1989 Muzeum Śląskie, Katowice, 1989 Stara Galeria, Kraków, 1991 Galeria Profil, Poznań, 1992 Teatr Witkacego, Zakopane, 1992 Stara Galeria, Kraków, 1993 Galeria Inny Świat, Kraków, 1993 PAAS Gallery, Nowy Jork, 1995 Dom Natana Spiry, Kraków, 1995 Insights, The John G.