Zmarł 30 marca 1771. Został pochowany w Irkucku, w Soborze Objawienia Pańskiego, w pobliżu wzniesionego z jego inicjatywy ołtarza Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Według uczestniczących w jego pogrzebie jego ciało, przeniesione tam z prowizorycznego miejsca pochówku, nie uległo rozkładowi. W kronikach soboru zapisano ponadto 68 przypadków cudów, jakie miały zdarzyć się przed jego grobem. W ten sposób nieoficjalny kult Sofroniusza Irkuckiego rozpoczął się jeszcze przed jego kanonizacją.
8 marca 1909 komisja, której przewodniczył arcybiskup irkucki Tichon, dokonała otwarcia sarkofagu biskupa Sofroniusza i zapisała w swoim protokole, że jego szczątki w dalszym ciągu nie rozłożyły się, a ponadto wydzielały przyjemny zapach. Arcybiskup Tichon zwrócił się do Świętego Synodu o kanonizację hierarchy. Wobec braku natychmiastowej odpowiedzi jego prośbę ponowił kolejny arcybiskup irkucki Serafin. Ostatecznie pozytywna decyzja w tym zakresie została ogłoszona dopiero w 1918. W tym czasie jednak relikwie biskupa już nie istniały – spłonęły w pożarze soboru Objawienia Pańskiego 18 kwietnia 1917.
Bibliografia Святитель Софроний, епископ Иркутский
Kategoria:Urodzeni w 1703 Kategoria:Zmarli w 1771 Kategoria:Biskupi irkuccy (prawosławni) Kategoria:Zakonnicy Ławry św. Aleksandra Newskiego Kategoria:Sobór Świętych Syberyjskich