Całość założenia zrealizowano w latach 1913–1916 (lub 1918, według innych źródeł). Powstało jedno z najbardziej malowniczych osiedli robotniczych na terenie Poznania. Składa się ono z długiego domu wzdłuż ul. 28 Czerwca 1956, z obszerną sienią przejazdową, na którego tyłach zlokalizowano zespół piętrowych domów z cegły, przypominających rozwiązania brytyjskie lub holenderskie. Każdy z domów zaopatrzono w mały ogródek przydomowy. Kolonia miała w założeniu sięgać aż do ul. Rolnej na wschodzie, ale wybuch I wojny światowej przerwał inwestycję, która była co prawda kontynuowana po 1918 przez prawnego spadkobiercę Spar- und Bauverein – Spółdzielnię Mieszkaniową Pracowników PKP – ale już w zupełnie innym stylu.
Architektura Architektura osiedla jest zróżnicowana i atrakcyjna, pomimo zastosowania skromnego detalu – do widza przemawiają głównie pseudorenesansowe szczyty, łamane dachy i zieleń przydomowa. Mieszkania były skromne: dwu- lub trzypokojowe z węzłami sanitarnymi i kuchnią. Całość wkomponowana w łuki ulicy Hutniczej.
Współcześnie Całość tych zabudowań kolonii, które zbudowano, dotrwały do naszych czasów we właściwie niezmienionej formie. Nadal mieszkają tu potomkowie poznańskich kolejarzy – całość osiedla jest zadbana i dobrze utrzymana.