Co więcej, wszyscy są obowiązani posłuszeństwo papieżowi, nawet gdy nakazuje łamanie praw ziemskich, chyba że z wykonania takiego nakazu wyniknąłby grzech śmiertelny.
Enrico uważał także, że papież jest uprawniony do udzielania dyspens nawet od nakazów prawa bożego („nakazów apostolskich i ze Starego Testamentu”), o ile tylko nie prowadzi to do grzechu śmiertelnego, nie narusza prawd wiary i nie stanowi zagrożenia dla zbawienia duszy. Papież dysponuje na tej ziemi „obydwoma mieczami”, tj. zarówno władzą świecką, jak i duchowną. Władzę świecką na tej ziemi papież powierza wprawdzie cesarzowi, ale z zastrzeżeniem praw zwierzchnich jako wikariusza Chrystusa. Enrico uważał za grzech śmiertelny nieposłuszeństwo władców świeckich wobec papieża.
Najbardziej znaczący wpływ miały poglądy Enrico na relacje między chrześcijanami a niewierzącymi w Chrystusa. Uważał on, że autorytet Kościoła rozciąga się także na ziemie zamieszkane przez pogan. Poganie mogą wprawdzie zachować władzę nad swoimi ziemiami, ale tylko, jeśli uznają nad sobą władzę Kościoła;