W 1774 r. wstąpił do jakobinów, w efekcie został aresztowany i kolejne 7 lat życia spędził w więzieniach (swoje przeżycia z tego okresu opisał w Dzienniku mojej niewoli). Na uzyskanych w wyniku małżeństwa z Sophie Török ziemiach Kazinczy stworzył ośrodek życia literackiego. Stał się ogromnym autorytetem dla młodych autorów, którzy kierowali się jego zdaniem (pomógł przyczynić się karierom wielu z nich). Jako utalentowany i obiektywny krytyk prowadził też korespondencję z innymi "ludźmi pióra", wydaną następnie w 23 tomach.
Ponadto Kazinczy był przywódcą obozu neologów, jednego z odłamów ruchu odnowy języka węgierskiego, dążącego do reform.
W 1806 roku zamieszkał z żoną i siedmiorgiem dzieci w swoim majątku w Széphalom. Tam poświęcił się twórczości literackiej. Przekładał także utwory: Moliera, Szekspira, Sterne’a, Goethego, Schillera, Wielanda, Lessinga. W 1819 r. ukazał się jego esej pt. Ortolog i neolog u nas i u innych narodów, zamykający okres sporów o odnowienie języka.
Wybrane publikacje