Miejscowość była wsią szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z rodu Czackich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. W 1487 leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. Od 1401 była siedzibą własnej parafii, a w 1510 należała do dekanatu Kościan.
W 1352 wspomniany został właściciel we wsi Michał z Czacza, uczestnik konfederacji szlachty wielkopolskiej. W 1358 Jan brat wojewody poznańskiego Maćka Borkowica skazany został przez króla polskiego Kazimierza Wielkiego na karę śmierci, a jego fortalicjum o nazwie Czacz zostało skonfiskowane. W 1370 Michał z Czacza, brat Mikołaja kantora łęczyckiego, utracił Czacz wskutek konfiskaty ponieważ nastawał na życie króla.
Na przełomie XIV i XV wieku właścicielami wsi byli Ramszowie, którzy o jej nazwy przyjęli odmiejscowe nazwisko Czackich. W latach 1388–1400 jako właściciel we wsi notowany był niejaki Ramsz lub Ramszyk z Czacza. W latach 1401–1406 odnotowano Andrzeja z Czacza, Czackiego, którego historycy uznają jako tożsamego z Henrykiem Czackim, a ściślej Henrykiem z Opola na Śląsku lub z Opalenia na Łużycach. Zdaniem polskiego historyka Stanisława Kozierowskiego był on bratem Ramsza.