Sądy Gacaca - „siedząc na trawie” powstały w Rwandzie w marcu 2001 roku. Powstały w celu odciążenia sądów powszechnych po ludobójstwa w Rwandzie w roku 1994. Osądzenie wszystkich winnych tragedii zajęłoby w normalnym trybie ponad 100 lat. Rwandyjczycy powrócili do starej tradycji sądów gacaca, które funkcjonowały w świadomości Rwandyjczyków jako nieformalne wiejskie trybunały ludowe.
Ograniczony został zakres przestępstw, które mogą osądzić Gacaca. Najwięksi zbrodniarze, którzy zaplanowali i przygotowali ludobójstwo w Rwandzie są sądzeni przez sądy państwowe oraz Trybunał ONZ ds. Rwandy. Procesy odbywają się na wolnej przestrzeni, pod gołym niebem. Zwykle po jednej stronie przy stole zasiadają sędziowie, po drugiej jest publiczność. Natomiast pomiędzy nimi stają oskarżeni. Sądy te mają zmierzać do pojednania. Gdy któryś z oskarżonych przyzna się do winy prosi rodziny ofiar i mieszkańców wioski o wybaczenie. Sąd nakazuje mu wykonać określona prace na rzecz ludności lokalnej. Obejmują budowę zniszczonych domów dla poszkodowanych Tutsi, pracę w kamieniołomach, budowę dróg, sadzenie drzew, uprawianie roślin. Ułatwia to ich resocjalizację.