Melchior Gurowski herbu Wczele, również Malcher Gurowski (ur. 1660?, zm. 1703) – kasztelan poznański w latach 1697-1700, kasztelan gnieźnieński w latach 1696-1697, kasztelan międzyrzecki w latach 1689-1694, podczaszy poznański w latach 1681-1685, straosta kościański i wałeckiUrzędnicy wielkopolscy XV-XVIII wieku. Spisy, oprac. Adam Bieniaszewski, 1987, s. 204-205..
Jako senator wziął udział w sejmach: 1690, 1696, 1697 (I) i 1697 (II)Leszek Andrzej Wierzbicki, Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 71..
Pochodził z drobnoszlacheckiej rodziny osiadłej w powiecie gnieźnieńskim województwa kaliskiego. Dzięki swojej obrotności, umiejętności znalezienia możnych protektorów, talentom i pracowitości osiągnął pozycję, która jemu i jego rodowi w XVIII w. pozwoliła wejść do najwyższej warstwy stanu średnioszlacheckiego. Poczynając od niego, Gurowscy w każdym kolejnym pokoleniu osiągali godności senatorskie, a urząd kasztelana poznańskiego stał się wśród nich wręcz dziedziczny. Pod koniec XVIII w. rodzina otrzymała pruski tytuł hrabiowski.
Z chudopacholskiego tłumu zaczął się wybijać już jego ojciec, który osiągnął funkcję poborcy i burgrabiego ziemskiego poznańskiego. Matką Melchiora Gurowskiego była Zofia, z domu Chełkowska.