W 1689 r. Gurowski został senatorem, mianowany przez króla kasztelanem międzyrzeckim. W 1694 r. nabył za zgodą królewską starostwo kościańskie od Adama Abramowskiego. W listopadzie tego roku wraz ze swoim protektorem, będącym już wojewodą łęczyckim, Rafałem Leszczyńskim witał pod Poznaniem udającą się do męża w Bawarii królewską córkę Teresę Kunegundę Sobieską. Prawdopodobnie w następnym roku otrzymał awans na kasztelanię gnieźnieńską (pierwsze dokumenty z podpisem jako kasztelana gnieźnieńskiego pochodzą z 1696 r.).
W czasie burzliwego interregnum po śmierci króla Jana III Sobieskiego miał już na tyle silną pozycję, że często zajmował inne stanowisko niż Rafał Leszczyński. Zawiązana w sierpniu 1696 r. konfederacja warszawska wyznaczyła go wraz z kilkoma innym senatorami do towarzyszenia prymasowi jako interreksowi. Na sejmie konwokacyjnym we wrześniu zajmował odmienne od Leszczyńskiego stanowisko, nieprzychylne królowej wdowie. Ściśle współpracował wówczas ze swoim byłym towarzyszem podróży na Półwysep Iberyjski, aktualnie biskupem płockim, Andrzejem Chryzostomem Załuskim.