Wyjechał z Kermine w składzie 33 oficerów i 832 szeregowych.
Formowanie i zmiany organizacyjne W dniach 26-29 sierpnia 1942 dywizjon przybył do Khanaqin w Iraku, gdzie podjęto organizację zakwaterowania i prowadzono czynności prozdrowotne i mające na celu polepszenie kondycji żołnierzy. Podjęto kwalifikację zdrowia i wieku określając przydatność do służby żołnierzy, niektórych przeniesiono do Ośrodka Zapasowego Armii. Od października 1942 podjęto szkolenie wojskowe oraz motorowe ze względu na charakter jednostki. Po włączeniu 7 DP w skład Armii Polskiej na Wschodzie na podstawie rozkazu dowódcy dywizji L.dz.355/Tjn./I.I/42 z dnia 6 grudnia 1942, od 8 grudnia rozpoczęto przeformowywać 7 dywizjon rozpoznawczy zgodnie z etatami brytyjskimi na 7 pułk kawalerii pancernej. W związku z reorganizacją 7 DP, dywizjon przekazał uzupełnienia dla: 7 pułku artylerii przeciwpancernej, 7 Brygady Strzelców i innych oddziałów armii. 7 pułk kawalerii pancernej był organizowany według brytyjskiego etatu ME.673/1. Na dzień 1 stycznia 1943 dowódcą pułku był ppłk Eugeniusz Święcicki, zastępcą mjr dypl. Zygmunt Czarnecki, a kwatermistrzem rtm. Karol Stricker.