250px|thumb|Zespół rezydencjonalny na Jeżycach, 1903–1914 250px|thumb|Kolonia robotników kolejowych na Dębcu, 1913–1916 250px|thumb|Osiedle socjalne na Zagórzu, 1924 250px|thumb|Realizacja spółki Strzecha - ul. Palacza 250px|thumb|Osiedle galeriowców na Komandorii, do 1939 250px|thumb|Osiedle przy ul. Nad Wierzbakiem w Poznaniu, lata 40. XX w. (okupacja) Poznańskie osiedla sprzed 1945 – zabudowa o charakterze osiedlowym w Poznaniu i geneza jej form.
Historia i architektura
Zabudowa typu osiedlowego przed 1945, kształtowała się w Poznaniu w kilku fazach, które związane były z kolejnymi etapami rozwoju miasta i jego industrializacją.
Pierwsza faza zabudowy osiedlowej łączyła się z gwałtowną eksplozją urbanistyczną poza zlikwidowane obwarowania miejskie w początkach XX w. Powstały wtedy (i nieco wcześniej) kolonie robotnicze dla pracowników licznych fabryk, jakie funkcjonowały na przedmieściach Poznania. Wysoka imigracja ze wsi, podwyższona podaż rąk do pracy i rozwój przemysłu powodowały głód mieszkaniowy wśród rozrastającej się klasy robotniczej oraz urzędników różnych szczebli. Osiedla budowane były przede wszystkim przez właścicieli fabryk, często w bezpośrednim sąsiedztwie zakładów pracy (np.