Dzwonił, żeby nam powiedzieć, że performance się skończył.Rene Block, Muzyka fluxusu: powszednie wydarzenie w: Długa historia mocno zasupłana. Fluxus w Niemczech 1962–1994, Galeria Zachęta, 1996, s.50
Twórczość W latach 60. Paik zaczął współpracować z ruchem Fluxus, co zaowocowało przejściem od muzyki elektronicznej w kierunku akcji dźwiękowych i sztuki performance. W tamtym jego prace były dość ekspresyjne, np. wykonując utwór La Monte Younga Draw a straight line and follow Paik zanurzał krawat i głowę w nocniku z atramentem i wykreślał linie na papierze rozłożonym na podłodze nazywając to Zen dla głowyzob.: Długa historia mocno zasupłana. Fluxus w Niemczech 1962–1994, Galeria Zachęta, 1996, s.24. Czasami też jego utwory eksponowały seksualność, np. w Symphony Nr. 5 jedna z części miała być odegrana na fortepianie sztywnym członkiem (bardzo głośno), a w Opera sextronique z 1967 roku wiolonczelistka miała stopniowo się obnażać.