Henryk II Lew, niem. Heinrich II. der Löwe (ur. po 14 kwietnia 1266 r., zm. 21 lub 22 stycznia 1329 r.) – książę Meklemburgii od 1302 r.
Życiorys Henryk II Lew był synem księcia meklemburskiego Henryka I Pielgrzyma oraz Anastazji, córki księcia szczecińskiego Barnima I Dobrego. Już w latach 1287–1298 był regentem podczas nieobecności ojca, przebywającego w Ziemi Świętej. W okresie między powrotem ojca a jego śmiercią (1298-1302) sprawował z nim współrządy. Przydomek „Lew” uzyskał podczas wyprawy wojennej króla czeskiego Wacława II przeciwko królowi Niemiec Albrechtowi I Habsburgowi, w której wziął udział w 1304 r. W 1298 r. odziedziczył Stargard po śmierci swego teścia, margrabiego brandenburskiego Albrechta III, którego jedyną córkę poślubił. Uczestniczył w wielu walkach z miastami meklemburskimi współdziałając z królami duńskimi. Po wymarciu w 1323 r. linii dynastii askańskiej z Brandenburgii opanował część ich państwa (w tym Pomorze Przednie).