Ludwik IV Święty, niem. Ludwig IV. der Heilige (ur. 28 października 1200, zm. 11 września 1227 w Otranto) – landgraf Turyngii i palatyn saski od 1217 r. z dynastii Ludowingów.
Życiorys Ludwik IV był synem landgrafa Turyngii i palatyna saskiego Hermana I oraz Zofii, córki księcia Bawarii Ottona I. W 1216 r. zmarł prawdopodobnie starszy brat Ludwika, Herman, dzięki czemu, gdy rok później zmarł ojciec, został jego dziedzicem. W pierwszych latach panowania wybuchł kolejny (po toczonych przez jego stryja i dziada) konflikt z arcybiskupami Moguncji. Gdy w 1221 r. zmarł jego szwagier margrabia Miśni Dytryk I Zgnębiony, Ludwik objął rządy w Miśni jako opiekun małoletniego siostrzeńca, Henryka. Aby utrwalić panowanie swego podopiecznego w Łużycach Dolnych zdobył Lubusz. Dzięki temu zdołał w jednym ręku zjednoczyć Hesję, Turyngię, Miśnię i Łużyce, tworząc znaczące państwo w środkowych Niemczech.
Ludwik, podobnie jak jego poprzednicy z rodu Ludowingów, szczerze popierał i współpracował z władcami Niemiec z rodu Hohenstaufów. Na polecenie cesarza Fryderyka II wykonywał liczne trudne misje rozjemcze. W 1226 przebywał wraz z Fryderykiem w Italii.