Po męczeńskiej śmierci św. Polikarpa naoczni jej świadkowie sporządzili opis jego męczeństwa i jako list Kościoła smyrneńskiego przesłali do wiernych w Filomelium. Opis zachował się do czasów współczesnych i jest znany jako „Martyrium Polycarpi”. Jest to najstarszy znany dokument opisujący śmierć pojedynczego męczennika. Troska współwyznawców o szczątki zabitego Polikarpa jest odnotowywana jako jeden z pierwszych przejawów czczenia świętych oraz ich relikwii.
Twórczość Polikarp był autorem wielu listów, z których zachował się jeden, skierowany do wspólnoty chrześcijańskiej w Filippi. Jedynym zachowanym w całości przekładem był przekład łaciński, natomiast grecki oryginał zachował się częściowo. List opisuje działalność ówczesnego Kościoła, stawiając diakonów wyżej od prezbiterów, wyrażając troskę o czystość wiary i zachowanie tradycji apostolskiej.
Kult Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 23 lutego, natomiast Cerkiew prawosławna wspomina męczennika 23 lutego/8 marca, tj. 8 marca według kalendarza gregoriańskiego.
W ikonografii przedstawia się go jako mężczyznę z krótką, siwą brodą, ubranego w szaty biskupie ozdobione krzyżami. Jest patronem chorych na czerwonkę i cierpiących na ból ucha.