Uwaga o Narymuncie jako najstarszym synie Giedymina znajduje swe potwierdzenie w dawnym latopisie ruskim, począwszy co najmniej od zaginionego ogólnoruskiego zwodu metropolity Cypriana z 1408 roku, który umieszczał Narymunta na czele wykazu synów Giedymina.
Życiorys lewo|mały|320x320px|Chrzest Litwy, autorstwa Jana Matejki. Przed krzyżem klęka: min. Narymunt (1888) Początki Konkretna data urodzenia Narymunta nie jest znana. Z uwagi na fakt, że Narymunt miał już w 1338 roku dorosłego syna, uważa się, że bez wątpienia urodził się jeszcze w XIII w. lub przed 1301 rokiem, co potwierdza również jego starszeństwo w stosunku do pozostałych synów Giedymina, a jego młodszych braci.
Pierwsza wzmianka na temat Narymunta pochodzi z 1331 roku.
Przysięga Nowogrodzian W 1331 roku, metropolita całej Rusi – Cyprian – przysłał posłów do Nowogrodu Wielkiego z apelacją, aby tamtejszy pop – Bazyli – objął arcybiskupstwo nowogrodzkie. Tego samego lata, wskutek owego wezwania, Bazyli ruszył w drogę wraz z towarzyszącymi mu bojarami na Wołyń, gdzie przebywał wspomniany metropolita, aby oddać mu należyte honory oraz otrzymać święcenia na nową godność arcybiskupa.