W 1918, po krótkim pobycie w Kazaniu, znalazł się w Permie, gdzie został pobity i aresztowany przez bolszewików. Jego proces miał odbyć się w Tiumeni, jednak w czasie transportu do tego miasta kapłan został odbity przez oddział Białych. Przeniósł się do Omska, gdzie otrzymał godność ihumena i stanowisko naczelnego kapelana Sił Zbrojnych Południa Rosji. Po klęsce armii gen. Denikina zdołał uciec przez Turkiestan do Szanghaju. W Chinach skontaktował się z rosyjską misją prawosławną, której zwierzchnik biskup Innocenty (Figurowski) podniósł go do godności archimandryty. We wrześniu 1922 decyzją Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji wyznaczony na biskupa TiencinuWedług innego źródła – Hankou., wikariusza eparchii pekińskiej, z katedrą św. Innocentego w Manzhouli. W mieście tym biskup znalazł się 19 października tego samego roku.

W mieście zorganizował przytułek dla sierot, w którego organizację osobiście się zaangażował, jak również stołówkę dla ubogich, bibliotekę, aptekę i przychodnię lekarską. Był charyzmatycznym kaznodzieją, prowadził otwarte spotkania teologiczne i filozoficzne. Wierni przypisywali mu dar cudownego leczenia dzieci, jakie pozostawały pod jego opieką. W 1925 nieoczekiwanie zachorował na anginę. Zmarł wskutek komplikacji, w tym zakażenia krwi.