Przyjęto następnie politykę zamawiania w kolejnych latach budżetowych tylko kompanii czołgów rocznie i w 1936 roku zamówiono 18 egzemplarzy, wykonanych w kolejnym roku, lecz oczekujących początkowo na wieże. W 1937 roku zamówiono tylko 16 czołgów w ramach normalnego budżetu, jednakże następnie złożono jeszcze specjalne zamówienie na 49 czołgów dla całego batalionu. Produkcja tej większej partii jednak opóźniała się, między innymi z powodu opóźnień dostawcy płyt pancernych Huty Batory, i została ona ukończona dopiero wiosną 1939 roku. Dopiero od połowy 1938 roku wyprodukowane już czołgi zaczęto wyposażać w zamawiane i produkowane równolegle wieże z działkiem Boforsa. W 1938 roku ponownie zamówiono tylko 16 czołgów, odebranych w lipcu 1939 roku. W budżecie na 1939 rok przewidziano podwojenie zamówionej wiosną liczby do 32 egzemplarzy, jednakże tylko 11 z nich ukończono już po wybuchu wojny, we wrześniu 1939 roku. Dopiero na skutek agresywnych poczynań Niemiec, latem 1939 roku zamówiono w trybie alarmowym dwie lub trzy dodatkowe partie po 50 czołgów, ale nie było szans na ich wyprodukowanie przed wojną. Splot czynników doprowadził do tego, że 1 września 1939 r.