René – utwór literacki François-René de Chateaubrianda opublikowany po raz pierwszy w 1805, napisany trzy lata wcześniej. W założeniach autora miał stanowić literackie rozwinięcie koncepcji zasad moralnych zawartych w tekście Duch wiary chrześcijańskiej, jak również komponent szerszej epopei zatytułowanej Naczezi, której akcja rozgrywała się w osiemnastowiecznej, podbitej przez Francuzów Luizjanie.
Zdaniem Anny Tatarkiewiczowej dzieło to odgrywa w historii literatury francuskiej szczególną rolę ze względu na fakt, że stanowi potrójne świadectwo historyczno-literackie: o psychice i poglądach autora, o klimacie epoki oraz o przemianach dokonujących się w formie powieści na przełomie XVIII i XIX wieku.
Tło powstania Chateaubriand napisał Renégo tuż po swoim osobistym nawróceniu religijnym, kiedy ostatecznie uznał chrześcijaństwo za źródło najtrafniejszych i najzgodniejszych z naturą ludzką zasad postępowania. Planowana przez niego powieść o młodzieńcu miała stanowić przykład katastrofy człowieka, który mimo deklarowanej wiary w swoim życiu kierował się niepohamowanym indywidualizmem, a zatem jej całkowitym przeciwieństwem. Kreując takiego bohatera, pisarz zamierzał poddać krytyce tytułową postać z niezwykle modnej w epoce Chateaubrianda powieści Goethego Cierpienia młodego Wertera i ośmieszyć propagowane przez nią zachowanie.