Apostolstwo świeckich – .
Historia Świeccy członkowie pierwotnego Kościoła od początku czuli się odpowiedzialni za głoszenie ewangeliiDz 11,20. Świadectwo o udziale świeckich w decydowaniu o sprawach Kościoła daje Św. Cyprian, który jako biskup niczego nie postanawiał bez zgody ludu.
Po edykcie mediolańskim, kiedy zaczęła wzrastać liczba przystępujących do Kościoła, uwidoczniła się niewiedza religijna oraz słabnąca gorliwość. Odtąd laikat uważany był za klasę niższą, nierzadko pogardzaną w KościeleApostolat świeckich, w: Apostolstwo. Encyklopedia Katolicka, tom I, Lublin 1989.
W średniowieczu, kiedy Kościół znajdował się pod wpływem feudalizmu, rola świeckich ograniczała się do słuchania księży i biskupów. W okresie reformacji pogłębił się stan marginalizacji świeckich w Kościele, niemniej jednak niektóre zakony (jezuici, pijarzy) przygotowywały świeckich do apostolstwa (Sodalicja Mariańska).
O apostolstwie świeckich zaczęto myśleć po rewolucji francuskiej, m.in. papieże Pius IX czy Leon XIII (w Rerum novarum). Widać było też oddolne poruszenie Kościoła w tym kierunku, jak np. powstanie Opus Dei, którego przesłaniem jest powszechne posłanie do świętości i apostolstwa.