Ulay i Abramovic musieli polegać na własnych siłach psychicznych, aby wytrzymać w bezruchu, bez mówienia. Termin „performans” jest nie do końca określony, co wynika z wielonurtowości tego zjawiska spowodowanej różnymi tradycjami, z jakich wyrasta, i właściwie stale definiowanym przez nowe sposoby pracy w tym medium.
Performans dąży do zaskoczenia i poruszenia publiczności. Bywa przez to przedstawieniem kontrowersyjnym, ale nie stanowi to jego głównego założenia. W historii performansu zdarzały się jednak sytuacje, gdy fizyczne traumatyzowanie ciała doprowadzało do mniej lub bardziej zamierzonych tragedii. Tzw. „akcjoniści wiedeńscy” publicznie się okaleczali, zabijali zwierzęta w czasie orgii, był także przypadek artystycznego samobójstwaPaweł Możdżyński, Tanatologia stosowana sztuki współczesnej, http://www.asp.wroc.pl/dyskurs/Dyskurs12/Pawel_Mozdzynski.pdf. (śmierć artysty Rudolfa Schwarzkoglera – mogła być jednak przypadkowa). Performans bywa też kontrowersyjny przez aspekt bólu (Chris Burden, Sebastian Bieniek, Marina Abramovic, Gina Pane) czy seksualności (Orlan), której celem jest nie tylko szokowanie formą, ale i przekaz dotyczący konwencji i ograniczeń, jakim poddawani są ludzie (transgresja, body art, carnal art).