II bitwa pod Bedriacum – drugie starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 69 n.e. w czasie wojny domowej w Imperium Rzymskim (tak zwany rok czterech cesarzy).
W połowie roku 69 n.e. naczelny wódz armii wschodniej Tytus Flawiusz Wespazjan przygotował plan kampanii przeciwko Witeliuszowi. Wespazjana wsparły wkrótce legiony naddunajskie, które pod wodzą legata Marka Antoniusza Primusa skierowały się do Italii, nie czekając na wsparcie sił Wespazjana. Łącznie wraz z posiłkami armia Primusa liczyła 50 000 ludzi, którzy obrali kurs na Rzym. Naprzeciwko tych sił Witeliusz wysłał oddziały pod dowództwem Cecyny. Wojska Cecyny w liczbie 50 000–60 000 ludzi obrały kurs na północ, zajmując pozycję obronną na linii Padu w okolicy Cremony. Pod Cremoną Cecynę na stanowisku dowódczym zastąpił Fabiusz Fabullus. Tymczasem Primus zajął Weronę, po czym obrał kurs na Cremonę. W rejonie Bedriacum koło Cremony wojska Witeliusza wsparte posiłkami natarły na armię Primusa. Oddział pod wodzą Arriusza Warusa odparł jednak ten atak, zadając przeciwnikom spore straty. Za chwilę wojska Witeliusza wsparte nowymi oddziałami ponowiły atak, spychając tym razem żołnierzy Warusa. Równocześnie doszło do starcia w centrum – tutaj Antoniusz Primus skutecznie odpierał ataki sił Witeliusza. Pod wieczór w rejon pola bitwy dotarły kolejne oddziały Wespazjana.