W okresie średniowiecznym stał się on głównym pismem użytkowym, stosowanym głównie przez warstwy mniej wykształcone.
Współczesny zasięg języków nordyckich (Islandia, Wyspy Owcze, Półwysep Jutlandzki, wyspy duńskie, Półwysep Skandynawski, zachodnie wybrzeże Finlandii – wśród fińskich Szwedów, Wyspy Alandzkie, a przed II wojną światową także północno-zachodnie wybrzeże Estonii – wśród estońskich Szwedów) jest mniejszy niż w okresie średniowiecznym. Posługiwano się nimi bowiem we francuskiej Normandii (do 1000 roku), w północno-wschodniej Anglii (do 1100), na Orkadach (do 1700), na Szetlandach (do 1750) i Hebrydach (do 1400), w Irlandii (do 1250), na wyspie Man (do 1450), na Grenlandii (staronordyjski do 1450, obecnie znowu duński), w Nowogrodzie (do 1300) i na Rusi Kijowskiej (do 1050).
Klasyfikacja języków północnogermańskich: języki indoeuropejskie języki germańskie języki północnogermańskie pranordyjski (staroruniczny) † staronordyjski † zachodnie islandzki farerski norweski russenorsk norn † jamski wschodnie duński szwedzki elfdalski starogotlandzki †