Pierwszym, całkowicie oryginalnym programem budowy nowego śmigłowca szturmowego był ogłoszony w 1964 roku przez Sekretarza Armii Lądowej Stanów Zjednoczonych konkurs Advanced Aerial Fire Support System (AAFSS).
Advanced Aerial Fire Support System AAFSS wymagał od nowego śmigłowca zdolności zwalczania sił lądowych, nieprzyjacielskich czołgów i siły żywej, eskortowania wprowadzanego w owym czasie na uzbrojenie nowego śmigłowca transportowego Boeing CH-47 Chinook, zdolności do przeprowadzani szybkich wypadów – interwencji, wymagających oddalenia się od eskortowanych maszyn i równie szybkiego powrotu po wykonaniu zadania oraz możliwości oczyszczania stref lądowania przerzucanej śmigłowcami piechoty. Przed nową konstrukcją postawiono bardzo wyśrubowane wymagania techniczne, które w owym czasie znajdowały się na granicy możliwości stosowanych wówczas rozwiązań technologicznych. Prędkość maksymalna wynosiła aż 407 km/h. Taką szybkość mogły osiągnąć jedynie maszyny, których główny zespół napędowy wspomagany był silnikiem odrzutowym. Możliwość zawisu bez wpływu ziemi na wysokości 1829 metrów przy temperaturze powietrza 35 °C. Wymóg ten uznano za najtrudniejszą sytuację, z jaką może się spotkać śmigłowiec w dowolnym rejonie ziemi.