W 1927 r. reorganizacji szkoły podjął się prof. Zdzisław Jahnke, który przemianował ją na Miejskie Konserwatorium Muzyczne z pełnymi prawami szkoły publicznej. Była to szkoła prywatna, w części dofinansowywana przez Radę Miejską Bydgoszczy. W 1930 r. dyrektorem Konserwatorium została Irena Jahnke i kierowała nim do wybuchu wojny. W miarę upływu czasu powoływano nowe klasy i działy kształcenia muzycznegoW 1927 r. liczba uczniów wynosiła 160. Nauczanie w latach 1927–1938 prowadzono w wynajmowanym budynku w Śródmieściu Bydgoszczy (ul. Piotra Skargi 14), a następnie we własnej siedzibie przy ul. Gdańskiej 71.
Strukturę Konserwatorium tworzyły wydziały: teorii muzyki, dyrygentury, fortepianu, instrumentów orkiestrowych, śpiewu solowego i operowego, muzyki kościelnej i organów, seminarium pedagogiczne. Ponieważ program nauczania miał charakter akademicki, dyplom ukończenia szkoły traktowany był w latach 30. i po II wojnie światowej równoprawnie z dyplomami wyższych uczelni muzycznych w Polsce. Środowisko pedagogów w części wywodziło się z Poznania, zaś większość zdobyła gruntowne wykształcenie wyższe za granicą (Lipsk, Weimar, Berlin, Petersburg, Genewa, Hamburg) i prowadziła aktywną działalność koncertowąPruss Zdzisław, Weber Alicja, Kuczma Rajmund: Bydgoski leksykon muzyczny. Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne.