Obydwaj piloci, Stu Craig i Kurt Cannon zginęli (Cannon w kilka dni po awarii). Niestety w wyniku wypadku maszyna spłonęła, był to jedyny egzemplarz wybudowany przez Sikorskiego. Cały dalszy program budowy S-67 został anulowany. Nazwa Blackhawk pozostała, ale pisana jako Black Hawk i przypisana maszynie Sikorsky UH-60 Black Hawk.
Wersje Planowano budowę kilku wersji specjalistycznych. Wersję transportową, przeznaczoną do przewozu 15 żołnierzy, osiągającą prędkość maksymalną 265 km/h i zasięg 354 km. Wersję ratowniczą z linową wyciągarką, która dzięki dodatkowym zbiornikom paliwa miała mieć zasięg 966 km i możliwość przewozu 6 osób oraz wersję rozpoznawczą.
Konstrukcja Sikorsky S-67 Blackhawk był dwumiejscowym, śmigłowcem szturmowym zbudowanym w układzie klasycznym, wyposażonym w skrzydła zamontowane w układzie dolnopłata. Wirniki główny i ogonowy o metalowej konstrukcji, pięciołopatowe. Skośne, dwudźwigarowe, wolnonośne skrzydła o wzniosie 10° zaopatrzone w hamulce aerodynamiczne na obydwu powierzchniach. Początkowo zainstalowane na śmigłowcu skrzydła nie pełniły innej roli niż ułatwianie manewrowania maszyną, nie zainstalowano na nich żadnych punktów podwieszania uzbrojenia lub zewnętrznych zbiorników, taka możliwość pojawiła się dopiero w wyniku prac nad wersjami o zwiększonym zasięgu i udźwigu.