Puchacz japoński, ketupa japońska, sowa japońska (Bubo blakistoni) – gatunek ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae), zamieszkujący wschodnią Azję. Jest to jeden z największych przedstawicieli rzędu sów. Jest on narażony na wyginięcie głównie ze względu na karczowanie lasów.
Taksonomia Takson ten jako pierwszy opisał Henry Seebohm, nadając mu nazwę Bubo blakistoni. Opis ukazał się w 1884 roku na łamach czasopisma „Ibis”. Holotypem był okaz z Hakodadi na japońskiej wyspie Hokkaido. Wcześniej przedstawicieli tego gatunku identyfikowano jako puchacze zwyczajne (Bubo bubo, syn. Bubo maximus). Często gatunek ten umieszczany jest w rodzaju Ketupa.
Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny i autorzy HBW wyróżniają 2 podgatunki B. blakistoni: B. b. doerriesi Seebohm, 1895 – puchacz mandżurski B. b. blakistoni Seebohm, 1884 – puchacz japoński Proponowany podgatunek piscivorus (północno-wschodnie Chiny) zsynonimizowany z doerriesi, a karafutonis (Sachalin) z podgatunkiem nominatywnym.
Występowanie Poszczególne podgatunki zamieszkują: B. b. doerriesi – północno-wschodnie Chiny i Rosyjski Daleki Wschód po granicę z Koreą Północną B. b.