nazwę hosta, ścieżkę katalogu, rozmiar i datę modyfikacji pliku.
Serwery Archie były dostępne na wiele sposobów: przez Telnet (zwykle z loginem archie i poleceniem wyszukiwania prog), przez zapytania wysyłane pocztą elektroniczną oraz przez lokalnych klientów (w tym klienta tekstowego archie i graficznego xarchie dla X Window System). W ramach dystrybucji usługi uruchamiano kolejne instalacje (tzw. shadow sites); według relacji Petera Deutscha pierwsze takie węzły uruchomiono m.in. w Australii i Finlandii w 1992, a sieć osiągnęła szczytowo 63 instalacje w 1995.
W Polsce działał serwer Archie w ICM Uniwersytetu Warszawskiego (archie.icm.edu.pl) – uruchomiony w 1994 roku. W połowie lat 90. był opisywany jako serwer gromadzący dane z polskiej przestrzeni FTP i Gopher, z dodatkowymi mechanizmami (m.in. parsowanie listingów Novella); podawano też, że we wrześniu 1995 baza obejmowała ponad 850 serwerów anonimowego FTP i blisko 2,5 mln unikatowych plików, a dane były wymieniane m.in. z serwerami w Luleå i Wiedniu.
Nazwa Archie bywa kojarzona z bohaterami