thumb|Wieża Dzwonu w Pekinie Wieża Dzwonu (chin. upr.: 北京钟楼; chin. trad.: 北京鐘樓; pinyin: Běijīng Zhōnglóu) – wieża w Pekinie, znajdująca się na północnym krańcu głównej arterii miejskiej. W jej pobliżu wznosi się Wieża Bębna.
Wzniesiono ją w 1272 roku, w dziewiątym roku panowania Kubilaj-chana. Pierwotnie stanowiła główny budynek świątyni Wanning, a na dzwonnicę została zaadaptowana po przebudowie dokonanej za panowania cesarza Yongle w 1420 roku. Niedługo po przebudowaniu została zniszczona na skutek pożaru. W obecnym kształcie odbudował ją w 1747 roku cesarz Qianlong. Konstrukcja budynku jest na tyle mocna, że dotąd jedynego uszkodzenia doznał on podczas trzęsienia ziemi w Tangshan w 1976 roku, kiedy to odpadła kamienna głowa zwierzęcia zdobiącego dach.
Dwupiętrowa wieża ma 47,9 metra wysokości. Wykonana jest z cegły i kamienia, zaś dach pokryto zielonymi płytkami. Posiada cztery łukowate wejścia (po jednym z każdej strony), zaś na drugie piętro wiodą znajdujące się wewnątrz kamienne schody. Na piętrze znajduje się taras, który, podobnie jak budynek, posiada cztery wejścia, dodatkowo ozdobione z każdej strony kamiennymi oknami.