Raport nie zachwiał jednak zaufania papieża do niego, zwłaszcza w kwestii procesu templariuszy.

Doradca królewski W 1316 roku, po śmierci Jana I, Durand jako prawnik wystąpił z propozycją wzmocnienia praw do tronu Filipa V. Dzięki temu stał się doradcą królewskim. Był aktywny w dyplomacji. W 1317 r. negocjował traktat francusko-kastylijski, a także dokonał arbitrażu między hrabią Rodez a hrabią Armagnac (ustalenia zostały anulowane przez papieża Jana XXII). W wielu sprawach Durandus był pośrednikiem pomiędzy królem francuskim a papieżem. Między 1319 i 1321, przebywał w Anglii jako rozjemca, negocjator pokojowy w konflikcie między królami Anglii oraz Szkocji"Philippe Maurice"

Organizowanie krucjaty i śmierć W 1323 r. we współpracy z Amauri de Narbonne próbował zorganizować krucjatę, ale pomysł nie został zrealizowany. Na życzenie papieża Jana XXII i króla Filipa Valois powrócił do pomysłu zorganizowania krucjaty. Pomysł krucjaty wynikł z doniesień uzyskanych przez Egipt od Pierre de Palu (Pierre III de la Palude) – patriarchy Jerozolimy. Niedomagający na zdrowiu, 24 kwietnia 1329 r. uzyskał od papieża pełne rozgrzeszenie (absolucję) w obliczu śmierci. Umarł w Nikozji, na Cyprze, w lipcu 1330 roku. Został pochowany w Nikozji, po lewej stronie ołtarza kościoła Sainte-Marie de Beaulieu.