Ten zwerbowawszy oddziały tureckie i przejąwszy pieniądze cesarskie połączył się z nimi. W obozie debatowano, który z braci miałby zostać cesarzem. Ostatecznie dzięki popularności wśród żołnierzy i poparciu Dukasów, których siostra była żoną Aleksego, właśnie jego obwołano cesarzem.
Buntownicy wyruszyli pod Konstantynopol. Pod murami miasta spotkało ich poselstwo Nicefora Melisena, który zbuntował się przed dwoma laty i obwołał się cesarzem na wschodzie, a teraz proponował Aleksemu podział cesarstwa. Sekretarz Aleksego, Georg Mangan, zwlekał z odpowiedzią. Aleksy tymczasem szukał sposobu na sforsowanie murów stolicy. Udało mu się przekupić dowódcę oddziałów niemieckich i dzięki ich pomocy wejść do miasta w Wielki Czwartek, 1 kwietnia 1081 roku. Melisenowi, z którym był spokrewniony, zaproponował Aleksy godność cezara i władzę nad Tesaloniką. Zbieranina oddziałów, na czele których Komneni weszli do stolicy całkowicie się rozprzęgła i zajęła się rabunkiem. Cesarz Botaniata, mógł więc jeszcze pokonać buntowników, ale zgasł w nim już całkowicie duch oporu. Próbował porozumieć się z Melisenem. Georg Paleolog opanował jednak port i uniemożliwił wypłynięcie posła. Po zajęciu przez Aleksego Wielkiego Pałacu Botaniata zaproponował mu godność współcesarza, Jan Dukas przekazał jednak posłowi żądanie całkowitej abdykacji.