8 października 1919 roku odkomenderowany na pięciomiesięczny kurs oficerski do Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po ukończonym kursie 18 marca 1920 roku przydzielony do 43 pułku piechoty Strzelców Kresowych z Dubna. Od 22 lipca 1920 roku dowódca plutonu 10 kompanii 43 pp. 31 sierpnia 1920 roku ranny w głowę od ciosu szablą w czasie bitwy pod Komarowem, gdzie WP stoczyło walkę z konnicą Siemiona Budionnego. Ze szpitala wychodzi w dniu 29 września 1920 roku i wraca do 43 pp, gdzie w krótkim czasie zostaje dowódcą plutonu 2 kompanii, potem czasowo dowódcą 2 kompanii, a 29 grudnia adiutantem batalionu sztabowego. 30 kwietnia zostaje dowódcą 1 kompanii, zaś 21 sierpnia 1921 roku zostaje dowódca plutonu 2 kompanii. 4 października 1921 roku objął funkcję referenta oświatowego I batalionu z równoczesnym pozostawieniem go jako oficera instrukcyjnego 2 kompanii 43 pp. 1 lutego 1922 roku objął czasowo funkcję dowódcy 1 kompanii 43 pp. 20 marca 1922 roku odkomenderowany na kurs dokształcający przy DOK Lublin. 25 listopada 1922 roku odszedł do Centrum Szkolenia Podoficerów Piechoty nr 2 w Grudziądzu. 22 października 1923 roku wraca do 2 kompanii, a potem 3 kompanii 43 pp jako oficer młodszy.