Po otwarciu huty stali w Hörde przez Hermanna Diedricha Piepenstocka w 1840 miasto zanotowało silny napływ robotników katolickich. Dotychczasowy kościół okazał się za mały. Katolicka parafia w Hörde postanowiła – wbrew stanowisku westfalskiego konserwatora – wyburzyć stary kościół klasztorny i zbudować nowy, większy.
5 maja 1863 biskup Conrad Martin położył kamień węgielny pod budowę nowego kościoła. Według planów diecezjalnego architekta Arnolda Güldenpfenniga wzniesiony został nowy, neogotycki kościół, który, po dwóch latach budowy, konsekrowano 30 maja 1865. Do budowy kościoła użyto 2 mln cegieł oraz piaskowca (na kolumny).
Kościół św. Klary jest trzynawową bazyliką z transeptem. Krzyżowe sklepienia, składające się z 24 pól, spoczywają na 20 potężnych kolumnach, półkolumnach i służkach. Na przecięciu naw i transeptu wzniesiono 70-metrową wieżę, wspartą na czterech kolumnach, ozdobionych figurami ojców kościoła: św. Ambrożego, św. Grzegorza, św. Augustyna i św. Hieronima. Dębowe, wysokie na 3 m ołtarze boczne Najświętszej Maryi Panny i św. Klary z 1865 wyrzeźbił snycerz Goldkuhle. Ołtarz główny, wysoki na 5 m, wzniesiony z piaskowca w stylu gotyckim przez rzeźbiarza Brockhinke, konsekrowano na Wielkanoc 1881. W 1884 Goldkuhle wykonał malowidła w kolegiacie.