Pomimo swojej niechęci do idei powstania Związku Australijskiego, gdy stał się on faktem, z powodzeniem kandydował do pierwszego składu federalnej Izby Reprezentantów. Zasiadł tam w ławach Partii Protekcjonistycznej. Kiedy w 1903 kierownictwo tego ugrupowania przejął Alfred Deakin, który podjął współpracę z lewicą, McLean znalazł się na uboczu. W 1904 wraz z grupą konserwatywnych protekcjonistów poparł tworzony przez Partię Wolnego Handlu gabinet George’a Reida. McLean wszedł do niego jako minister handlu i ceł. Zdaniem większości historyków był faktycznie drugą pod względem znaczenia osobą w rządzie po premierze. Rząd przetrwał do 1905, zaś po jego upadku dla McLeana nie było już powrotu w szeregi protekcjonistów. W 1906 stracił mandat parlamentarny i znalazł się na przymusowej politycznej emeryturze. Choć otrzymał propozycję ponownego kandydowania w 1909 roku, odrzucił ją ze względu na postępujący reumatyzm. Zmarł w 1911, przeżywszy 71 lat.
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Izby Reprezentantów Australii Kategoria:Premierzy Wiktorii Kategoria:Członkowie Parlamentu Wiktorii Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Zmarli w 1911