Wytwarzanie zarodni W okresie rozrastania śluźnia rozwija się w miejscach wilgotnych i wykazuje chemotaksję dodatnią w kierunku wody. Zwykle występuje w miejscach zacienionych, unika światła (fototaksja ujemna). Gdy przygotowuje się do wytworzenia zarodni, przemieszcza się w miejsca suche na powierzchni podłoża (fototaksja dodatnia), unikając jednak miejsc silnie nasłonecznionych (wyjątkiem jest np. Fuligo septica) – wspina się na gałązki, powierzchnie liści, pnie drzew. Śluźnia może owocować pod wpływem czynników stresujących: wyczerpanie składników pokarmowych, spadek temperatury, zmiany w nasłonecznieniu.
Rodzaje zarodni: Pierwoszczowocnia (plasmodiocarpium) – najprostsza forma wytwarzania zarodni; żyłki śluźni pokrywają się ścianą (perydium), tworząc siateczkowatą zarodnię przyrośniętą bezpośrednio do podłoża. Zarodnia wolna – tworzące skupiska, lub występujące pojedynczo, okryte własną ścianą. Mogą być siedzące – czyli przyrośnięte bezpośrednio do podłoża lub umieszczone na trzonkach. Zrosłozarodnia (aethalium) – grupa zarodni, pokryta wspólną ścianą. Pseudozrosłozarodnia (pseudoaethalium) – zarodnie ciasno skupione, ale posiadające oddzielne ściany często zniekształcone pod wpływem wzajemnego ucisku.