W poł. XV w. część wsi była własnością szlachty herbu Ostoja: Jakuba Mościckiego oraz niejakiego Mroczka i Banczelskiego. Z łanów kmiecych dziesięcinę pobierał biskup krakowski, a z folwarku szlacheckiego (o wartości 2 grzywien) proboszcz w Koprzywnicy.
Około 1500 r. Postronna w części była własnością szlachetnych Postrunieńskich herbu Lis. W 1508 r. część Postronny oraz wsi Dmosice były własnością szlachetnego Mikołaja Dmoszyckiego, który płacił 23 grosze poborowego.
W 1578 r. Postronna w części (1,75 łana, 7 kmieci, 1 zagrodnik i 4 biednych komorników) była własnością Stanisława Niedźwiedzkiego z sąsiedniej wsi Niedźwice, a w części jako współwłasność braterska: szlachetnych Stanisława, Andrzeja i Jana Postonieńskich (1 łan, 3 kmieci, 2 zagrodników i 1 biedy komornik). W 1591 r. część udziału po Andrzeju odziedziczyli jego synowie Piotr i Wojciech.
W 1827 r. Postronna miała 16 domów i 122 mieszkańców i była nadal wsią prywatną. W 1884 r. wieś miała 17 domów i 107 mieszkańców i 69 mórg ziemi włościańskiej, natomiast folwark (2 budynki murowane i 8 drewnianych) miał powierzchnię 391 mórg, w tym: 359 mórg gruntów ornych i ogrodów, 18 mórg łąki, 13 mórg nieużytków;