w II akcie uwagę przykuwa pełen pasji duet Otella i Jagona, zakończony efektowną strettą (zaczerpniętą z Torvalda i Dorliski). Najwartościowszą muzycznie część opery stanowi akt III. Francis Toye nie waha się określić go mianem arcydzieła. W III akcie najbardziej szekspirowskim z całej opery Rossini osiąga wyżyny ekspresji dramatycznej. Do najbardziej udanych części należą: liryczna "Pieśń o wierzbie" Desdemony, dramatyczny dialog z Otellem, scena burzy i końcowa katastrofa. Sam Rossini, często przesadnie krytyczny w stosunku do swych dzieł, zapytany po latach, które opery go przeżyją, odpowiedział: Cyrulik sewilski, II akt Wilhelma Tella i III akt Otella.
Tworząc Otella Rossini po raz pierwszy zaingerował w tekst libretta wprowadzając na początku aktu III melancholijną i nastrojową pieśń gondoliera do słów Dantego z Boskiej Komedii: Nessun maggior dolore che ricordarsi del tempo felice nella miseria (Nie ma większego bólu jak wspominanie szczęścia w niedoli). Kompozytor wyznał później Ignazowi Moschelesowi, że Berio miał obiekcje do umieszczenia pieśni w operze wskazując, że gondolierzy weneccy nie znają raczej twórczości Dantego.