W latach 1994–2003, równolegle z pracą na uczelni, zatrudniony był w XII Liceum.

27 kwietnia 2001 habilitował się na tej samej uczelni, która zmieniła w międzyczasie nazwę na Akademia Pedagogiczna w Krakowie. Podstawą habilitacji była rozprawa Germanie w służbie zachodniorzymskiej w V w. n.e. Studium historyczno-prozopograficzne. W latach 2000–2003 pełnił funkcję wicedyrektora, a w latach 2003–2009 dyrektora Instytutu Historii Akademii Pedagogicznej (później Uniwersytetu Pedagogicznego). Od 2000 do śmierci był kierownikiem Zakładu Historii Kultury Antycznej swojego Instytutu. Był autorem i recenzentem podręczników szkolnych. 12 listopada 2013 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Członek Komisji Filologii Klasycznej Polskiej Akademii Umiejętności od 2002, a od 2021 do śmierci – jej przewodniczący. Pełnił funkcję sekretarza krakowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego w latach 1989–1994, a później był wiceprezesem zarządu i przewodniczącym komisji rewizyjnej tegoż oddziału. Współzałożyciel i działacz Stowarzyszenia Centrum Polsko-Niemieckie z siedzibą w Krakowie. Działał także w Stowarzyszeniu Historyków Starożytności. Za swoje osiągnięcia uhonorowany został m.in.