Cerkiew nie była świątynią parafialną, lecz została świątynią pomocniczą parafii św. Symeona w Dreźnie, a od 1906 – w Weimarze. Po wybuchu I wojny światowej nabożeństwa niemal całkowicie ustały. W latach 20. XX wieku, z inicjatywy biskupa Sergiusza (Korolowa), ponownie były odprawiane w czasie sezonu turystycznego. 5 maja 1939 obiekt został administracyjnie odebrany Zachodnioeuropejskiemu Egzarchatowi Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i przekazany eparchii berlińskiej i niemieckiej Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji. Świątynia była czynna w czasie II wojny światowej.
W 1945 obiekt został siedzibą parafii, gdyż w okolice Mariańskich Łaźni została przesiedlona grupa prawosławnych Czechów z Wołynia. Administratorem obiektu ponownie został Zachodnioeuropejski Egzarchat Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, od 1946 – Egzarchat Czechosłowacki, zaś po autokefalizacji Kościoła Czechosłowacji w 1951 właśnie ta struktura.
Związani z cerkwią Jednym z kapłanów służących w świątyni w czasie II wojny światowej był Aleksander (Inoziemcow), wcześniej biskup pińsko-poleski w Polskim Autokefalicznym Kościele PrawosławnymХрам св.