Petrus Plancius po raz pierwszy wskazał ten gwiazdozbiór w atlasie nieba w 1598 roku jako Krane Grus, złożenie holenderskiej i łacińskiej nazwy żurawia. Jednakże późniejszy globus Planciusa wskazuje go jako Phoenicopterus (Flaming). W katalogu gwiazd ułożonym przez XVI-wiecznych holenderskich odkrywców ta konstelacja ma nazwę Heron (Czapla). Wreszcie w Uranometrii Bayer przedstawił te gwiazdy w sposób nie pozostawiający wątpliwości jako osobną konstelację – Żurawia. Współczesny Bayerowi Julius Schiller, tworząc alternatywny „chrześcijański” atlas gwiazd, nazwał ją Stork (Bocian), jednak ta nazwa nigdy się nie przyjęła, i pozostał Żuraw. W starożytności żuraw związany był z bogiem Hermesem.
Gwiazdy Żurawia Gwiazdozbiór jest jednym z najjaśniejszych ptaków na niebie. Gwiazdy, które składają się na współczesną konstelację Żurawia, były od starożytności łączone z ptakami. Pomimo bladości wielu gwiazd Żurawia całkiem wyraźnie tworzą one sylwetkę ptaka. Głową jest Gamma na północy, a lekko zagięta linia bladych gwiazd, prowadząca na południe przez Lambdę i Deltę do Bety, kształtuje długą szyję i ramiona. Alfa przedstawia jedno skrzydło, Jota i Theta tworzą drugie, a Epsilon i Zeta – ogon na południowym końcu. Najjaśniejsza gwiazda Alnair znajduje się w odległości około 101 lat świetlnych.