Zbyněk Zajíc z Hasenburka (ur. 1376, zm. 28 września 1411 w Pożoniu) – czeski szlachcic, duchowny katolicki, arcybiskup praski od 1403 r.
Życiorys Wywodził się ze starej czeskiej rodziny szlacheckiej. Jego rodzicami byli Wilhelm Zajíc von Hasenburg oraz Anna ze Slavětína i Libochovic. Od samego początku przeznaczony był do stanu duchownego. W 1390 r. Zbynek otrzymał probostwo w Mielniku oraz został członkiem kapituły katedralnej w Pradze.
Po śmierci arcybiskupa Mikuláša Puchníka z Černic, który zmarł przed konsekracją na nowego metropolitę praskiego wybrano Zbynka, na polecenie króla Czech Wacława IV. 20 listopada 1402 r. uzyskał zgodę papieską na objęcie urzędu, a 1 grudnia 1402 r. został wyświęcony na biskupa oraz otrzymał paliusz. Formalnego wyboru na urząd arcybiskupi kapituła katedralna dokonała dopiero we wrześniu 1403 r.
Został najbliższym współpracownikiem króla, który powierzył mu rządy regencyjne podczas swojej podróży do Wrocławia i kampanii w Bawarii w 1404 r.
Jako arcybiskup starł się prawidłowo zarządzać i gospodarować archidiecezją. Zwołał w tym celu kilka synodów diecezjalnych. Najpoważniejszym problemem było szerzenie się na Uniwersytecie Praskim nauki John Wycliffa.