część wschodnia przeznaczona była dla zakonnic.
W północnej ścianie istnieje nadal wejście z klasztoru żeńskiego na emporę, na której zbierały się siostry podczas nabożeństwa. Bracia zakonni mieli swoje miejsce w części zachodniej, za ołtarzem głównym. Według św. Brygidy w klasztorze powinno było być 25 braci zakonnych, w tym 8 braci świeckich. Większa część kościoła była przeznaczona dla wiernych, zarówno pielgrzymów jak i osób świeckich. Przedstawiciele możnowładztwa mieli prawdopodobnie specjalną lożę przy ścianie północnej.
Z nastaniem reformacji kościół z klasztornego i pielgrzymkowego zmienił się w parafialny. Kiedy ok. 1550 ostatni zakonnicy opuścili klasztor, ołtarz główny został w jakiś czas potem przeniesiony na wschodnią stronę kościoła, a do świątyni wstawiono ławki i umieszczono w niej ambonę. Aż do 1595, kiedy to zamknięto również żeński klasztor, zakonnice mogły wykorzystywać swoją część prezbiterium do odprawiania nabożeństw.
Od lat 20. XX w. co roku, 23 lipca, uroczyście obchodzi się dzień śmierci św. Brygidy. Tego dnia odbywają się uroczyste liturgie, w obchodach bierze też udział kapituła generalna Societas Sanctæ Birgittæ (stowarzyszenia ku czci św. Brygidy w ramach szwedzkiego kościoła luterańskiego, skupiającego kobiety i mężczyzn).